In slechts enkele uurtjes zijn we (ik Patricia Bakker, Heleen van Meekren en haar zus Irene van Meekren) van Amsterdam naar Napels gevlogen en daar wacht op de parkeerplaats Gino, de eigenaar ons op. We zullen nog 3,5 uur in het busje zitten, maar dat blijkt geen straf omdat de weg langs de mooie kust voert. Onderweg maken we nog een stop bij een ijssalon die vers Italiaans ijs maakt rechtstreeks van de koeien op de boerderij.
Eenmaal aangekomen installeren we ons in onze kamers die verbonden zijn met een lang terras dat uitkijkt over een dal met alleen maar natuur, het nationaal park. We moeten dan wel een eindje omhoog wandelen om naar het hoofdgebouw te gaan waar we elke dag zullen ontbijten op het terras en dineren in het restaurant, maar dat is meteen een goede workout.
Het eten is namelijk authentiek Italiaans van het platteland met bovendien eigengemaakte geitenkaas en olijfolie. Oma Filomena zwaait de scepter in de keuken waar natuurlijk ook de heerlijkste verse pasta's vandaan komen. Ze is de hartelijkheid zelf en je mag als gast dan ook de keuken inlopen om te kijken hoe ze het allemaal bereidt.
Onze gids Marco schuit bij ons eerste diner aan om zich voor te stellen en al snel vult hij onze glazen met rode wijn. Na het eten is het nog goed toeven op het terras terwijl de avond inzet met sterren aan de hemel. We besluiten op ons eigen terras nog met een glas whisky en praten tot de late uurtjes.
De volgende dag lopen we na het ontbijt naar de stallen en krijgen we een match met een paard, op basis van ervaring, voorkeur, grootte, gewicht en wat verder nog mee zou kunnen spelen.
We stijgen in de rijdbaan bij de stallen op en worden beoordeeld. Vanuit de rijdbaan is rondom de mooie natuur te zien met bergen en dalen en veel groen. Eindelijk gaan we op pad met Marco voorop. Onze tocht begint met een klimpartij en bovenaan hebben we direct een fabuleus uitzicht. Tot grote pret van Marco die vertelt dat alle Amerikanen standaard "amazing!" roepen.
Die houden we de hele week erin. Aanvankelijk stappen we vooral veel, wat ik zelf heel leuk vind om mee te beginnen en bovendien geeft het me de tijd om rond te kijken en de omgeving in me op te nemen. We passeren huizen waar honden ons nablaffen en dalen een tijdlang over een geasfalteerde weg af. Later duiken we de natuur in en gaat onze tocht over paden tot we beneden uitkomen in een dorp waar we doorheen rijden tot we bij het strand zijn aangekomen.
Hoe heerlijk het strand met nog een kleine uitdaging om door het water te waden van een inham, dat dieper blijkt dan Marco had ingeschat. De inham voorbij wacht ons een heerlijke galop waarbij Marco en Heleen nog een wedstrijdje ervan maken! Andere dagen gaan andere richtingen op met een keer een tocht langs de kust zelf, maar dan hoger gelegen en daarom met geweldige uitzichten over de baai en de Middellandse Zee.
Een andere dag klimmen we tot we bij een oude kerk en klooster uitkomen waar de paarden afgezadeld los mogen grazen in de kloostertuinen en voor ons een picknicktafel klaar staat met allerlei heerlijkheden. Weer een andere dag een lange lunchtafel zo uit een Italiaanse film neergezet en gedekt onder een boom op een heuvel met uitzicht over het dal.
Er is alle tijd om te eten en drinken en nog languit in het gras te liggen. De paarden staan vastgelijnd en krijgen hooi. De natuur is overal anders en soms ook heel ruig met wuivende gewassen. We waden door rivieren en galopperen door weilanden. We rijden door hoog gras en maken soms korte maar hele steile afdalingen een rivierbed in.
We rijden onder bruggen door en klimmen zo steil dat de paarden niet meer lopen maar moeten klauteren en wij bukken om niet in de gewassen te blijven steken. Een van de dagen vergezelt een lokale Italiaan ons op zijn eigen paard en hij verrast ons met zijn aria's onderweg. Deze dag eindigt met een barbecue in het veld. Hoe heerlijk kan een mens het hebben.
Wijzelf waren er in september en hebben niet gezwommen, maar er is een prachtig zwembad naast de huizen waar de gasten verblijven. Marco en Gino brengen ons voorts op een avond naar de boulevard van het kustplaatsje waar we op een terras wat drinken met hun Italiaanse vrienden. Daarentegen hebben Irene en ik op onze vrije dag een uitstapje gemaakt naar Pompeii.
Onze hosts reden ons naar het treinstation en in Pompeii zelf stap je uit om vervolgens twee straten verder deze unieke plek in te lopen met de ruïnes en overblijfselen van een rijke cultuur maar bedolven onder de as van de Vesuvius. Beslist de moeite waard, en dat kan ook van Cilento I Moresani gezegd worden.
