Onze kampioene Endurance rijden maakte begin april een paardrijdtrektocht naar Machu Picchu
Schiphol Netherlands
Vertrek naar Lima vandaag gaat de reis starten. Het verwezenlijken van drie lang gewenste doelen: bezoek aan Machu Picchu, bezoek aan Patagonië / Torres del Paine en het rijden van een wedstrijd in zuid Amerika het laatste bewoonbare continent waar ik nog geen wedstrijd gereden heb. Drie weken Peru en Chili een avontuur alleen op pad. Ik ga starten in Cusco om te acclimatiseren op grote hoogte. Maandag start de trail uiteraard te paard van een week naar Machu Picchu waarna de reis gecontinueerd wordt naar het zuiden van Chili Torres del Paine Puerto Natales en afsluitend Punta Arenas.
Callao Peru
Korte tussenstop Lima. Gepland was 3 uur maar met technisch mankement aan het vliegtuig in Amsterdam werd de doorlooptijd krap. KLM had gelukkig al een vlucht voor een half uur later geregeld en daarmee precies op het moment van boarden bij de gate.
Cusco Peru
De eerste 36 uur stonden in het teken van hoogteziekte. Geen fijn begin maar wel iets om serieus rekening mee te houden als je in één keer afreist naar 3400 meter hoogte. Ik verblijf hier tot maandag in Andalo een prachtig koloniaal en gastvrij landhuis dat vlakbij Plaza d'arma Cusco is gelegen. De foto's zijn gemaakt vanaf het dakterras van het landhuis dat ik nog niet uit geweest ben aangezien ik maandag graag fit aan de trail van 7 dagen begin. Een lieftallige dame uit Utah heeft mij vanochtend tabletten gegeven tegen de hoogteziekte daar paracetamol helemaal niets doet tegen de fijne hoofdpijn die daarbij gepaard gaat.
Laatste dagje Cusco voor de trail Peru
De ochtend gestart langs de 12 angled step. Deze legendarische stenen zouden de structuur zijn waarop de oude Inca paleizen gesteund hebben. Heel lang rustig kijken is er niet bij want de marktkraampjes in deze steeg zijn uitgestald en iedereen wil je iets verkopen. Aan het einde van de steeg ligt één van de vele kerken Palacio Arzobispal del Cuzco die Cusco bezit. De plaza d'arma is mega druk vanochtend en op de trappen worden er driftig bloemen gevouwen van planten. Het is geen doorsnee zondag het is de zondag naar aanloop van Pasen en de festiviteiten beginnen hier vandaag al en dus loopt meer dan 1:2 van de mensen tegen 12 met bloemen en een kruis over straat druk onderweg om die in één van de vele kerken te laten zegenen en mee naar huis te nemen. Het pinnen van cash is ook een gewaarwording een rij van dik 10 minuten bij 6 pinautomaten. Na de hoogte ziekte van de afgelopen dagen die gelukkig steeds minder wordt vandaag ook voor het eerst gewaagd aan het Peruaanse eten. Struinend langs de marktjes en winkels nog een paar laatste inkopen voor de trail van morgen en dan nu inpakken wat neem ik mee en wat blijft hier in het hotel en daarna naar de briefing voor het vertrek van morgenochtend. Hoe het internet onderweg op de trail van lodge naar lodge gaat zijn geen idee, dus wellicht enkele dagen geduld tot het volgende verslag.
Limatambo Peru
Tussenstop opweg naar de paarden om aan Salkantay trail te starten.
Mollepata Peru
Vanochtend om 8 vertrokken in een kleine bus met 7 ruiters 2 hikers een dokter voor de veiligheid en twee gidsen. Eerste stop bij oude Inca ruïnes onderweg naar de start van de Salkantay een hikes van 40 minuten om te wennen aan de hoogte van 3900 meter. Daarna de weg vervolgd naar een klein dorpje waar prachtige muziek in een kleine kerk gespeeld werd onder de palmbomen in een tropische zon. Vervolgens vanuit het dal opnieuw omhoog naar onze lunchpauze waar tevens al het biologische eten vandaan komt dat we op de trail zullen krijgen. Daarna nog 40 minuten naar de paarden. We hebben één grote met wat veel energie. De groep bestaat uit 5 nog niet heel ervaren ruiters en de andere ervaren ruiter is al iets ouder dus je raadt al wie de grote wildebras kreeg Fullmine wat betekent een afgeschoten pistool. Maar uiteraard een lief paard en gelukkig altijd een steen in de buurt voor klein duimpje om op de uit de kluiten gewassen Quarter te stappen. Hier nemen we afscheid van de hikers die nog een stuk door gaan met de bus. We hebben 12,5 km gereden met 500 meter klimmen in twee uur. De groep viel al snel uiteen in een deel dat meer draf en galop deed en een groep dat vooral stapt. Prachtig uitzicht op de gletsjer waar we naar toe reden en we uiteindelijk bij onze lodge aankwamen vlak onder de gletsjer op 3840 meter. Vanuit de kamer hebben we uitzicht op de gletsjer en de jacuzzi en hier slapen we twee nachten. Het landschap is waanzinnig en lastig vast te leggen, maar heb uiteraard een poging gedaan vandaag en een paar geselecteerd. De laatste twee foto's zijn het uitzicht vanuit mijn kamer in de lodge. Nu lekker eten en morgen om half 8 start dag twee.
Abancay Peru
Vanochtend een vroeg ontbijt waarna Fumine klaar stond voor vertrek om in 3 km 400 meter te klimmen naar Humantay meer een heilig meer voor de Inca's waar het inmiddels verboden is om te zwemmen. Fumine mocht me bijna tot de top brengen maar het laatste stukje van 20 minuten gingen we te voet verder. De tocht omhoog ging langs prachtige watervallen waar de video's van vast hangen op mijn go pro dus die volgen als ik thuis ben. Bovenaan het meer een korte pauze in de regen en waren we getuige van een lawine die over de gletsjer (op de foto) naar onder kwam. We gingen te voet verder over de bergkam van 4200 meter. En aan de andere kant van de bergkam stonden onze paarden vredig te grazen. Gelukkig was er een dokter mee omdat twee mensen uit de groep zuurstof problemen hadden die werden gewoon in de middle of nowhere voorzien van zuurstof. Een korte ronde rond de revier volgde waar we koeien paarden en ezels zagen (ook die video's houden jullie te goed). Daarna reden we drie kilometer terug naar onder en vanmiddag hebben de paarden vrij want morgen gaan we beginnen aan de grootste klim naar 4600 meter.
Salkantay trail - Wayra lodge Peru
Gisteren na de trail in de vrije middag lekker in de jacuzzi met uitzicht op de gletsjer. In het begin van de avond werden we verrast met een Andes priester die een ritueel uitvoerde voor een goede en veilige reis over de Salkantay trail richting Machu Picchu en een heerlijk Peruaans diner volgde. Het eten in de lodge is uit de kunst. Alle lodges die wij bezoeken zijn van de organisatie Mountain lodges die deze 16 jaar geleden bouwde en één van de twee officiële vergunningen heeft om iets te mogen bouwen in deze omgeving. Vanochtend om 7 moest de bagage ingeleverd worden die vanaf nu per muildier of ezel vervoerd worden (foto 2 en 3 voor en na bepakking). Om 8 stond Fumine klaar voor vertrek op de zwaarste dag met een stijging van 3800 naar 4600. De 66 jarige dame met zuurstoftekort was al een uur eerder vertrokken met de arts en een persoonlijke groom en uiteraard zuurstof mee. De vergaande verzorging logistiek en service van de mensen van Mountain lodge is ongelooflijk. Het eerste deel van de rit was prachtig groen langs riviertjes en watervallen. De eerste pauze was ook aan een prachtige waterplek waar we even later onze bepakking met ezels en muildieren langs zagen komen. Even later kwam er nog een groep aan en die droegen eten van de paarden extra gas voor in de volgende lodge en andere benodigdheden. De begeleider had een jong muildier aan het touw mee om hem op te leiden. Die had echter geen zin om door het water te gaan en dus hielpen we even het eigenwijze diertje de weg te vervolgen. Kort daarna gingen we verder. Onze paarden deden het fantastisch als ik hier 5 meter over zulke stenen moet dan denk oh nee mijn paard gaat dadelijk kreupel 🙈 maar deze paarden doen het zonder blikken of blozen. De muildieren gaan echter nog veel sneller er overheen echt wonderbaarlijk om te zien hoe sterk deze muildieren en ezels zijn. We stoppen regelmatig om de paarden even op adem te laten komen en Fumine neemt dan vooral ook de tijd voor een kleine snack, het kastje moet branden immers. Hoe hoger we komen des te meer we in het maanlandschap terecht komen en dan komen we ook aan de top met een adembenemend uitzicht op 4600 meter na 625 meter klimmen in 6 km in 4 uur met pauzes. Daarna start de afdaling bij foto nummer 30 zijn de sporen van een grote lawine uit 2019 te zien een immense onverwachte Lawine die het leven nam van 18 mensen. Volgens de gids een geluk bij ongeluk dat dit in februari was buiten het hoogseizoen dat het aantal anders inmens geweest zou zijn. In de afdaling is de schade van de gletsjer goed te zien. Het dalen vond Fumine veel lastiger hij is groot met zijn 168 en heeft niet het compacte voordeel van de andere kleinere quarter horses maar hij komt er wel en als het dan eindelijk vlakker wordt zet hij met veel enthousiasme een galopje in naar de lodge. Daar komen we aan na een rijtijd van 5 uur en een uur pauze in totaal dus een tocht van een uur. Deze lodge net zo mooi als de vorige lodge en dit keer met uitzicht op de paarden 🥰
Chaullay Peru
Vanochtend was de mist opgetrokken en konden we bij heldere lucht en een zonnetje lodge nummer twee verlaten. In drie uur tijd zijn we vandaag van 3800 meter gedaald naar 2700 meter. Met het mooie weer kon ik eindelijk de dikke lang winterjas en regen rijbroek uitlaten en de nieuwe SGC blauwe grip legging aan 🥰 De hele trail liep langs de route af waar de grote lawine was in 2019 en de schade was goed zichtbaar. Onze gidsen waren iets wat gespannen vandaag daar de trail altijd al smal was langs het ravijn maar na de lawine nog smaller geworden is. We zijn de eerste groep die de trail nu te paard weer doet nadat de boel in de wintermaanden dicht was en daarna door de protesten niet konden opstarten in maart zoals gebruikelijk. De eerste stop was bij een kleine boerderij daarna gingen we weer verder over de trail die steeds smaller werd totdat we een stukje eraf moesten (foto 16) als ruiters werden we te voet erover geleid en de grooms leidde de paarden over de trail. Een extra uitdaging is op deze trails de tegemoet komende muildieren en ezels. De gidsen blijven de hele trail keep left roepen dat wij in ieder geval niet aan de ravijn kant zijn. Als we willen starten aan het stuk te voet roept de gids die eerst vooruit gelopen was mules coming en dus konden we nog net een stukje terug en aan de kant blijven staan voor de muildieren die in grote vaart langs snelde. Nadat we weer opgestapt waren kwamen we al snel aan bij stop nummer twee een klein lokaal dorpje waar hikers kunnen slapen eten en WiFi gebruiken. Kleine hutjes om te slapen maar droog in ieder geval (foto 11). Na de tweede stop was het niet ver meer naar de derde lodge die ook weer ontzettend mooi ligt maar wat een brug waar we over moesten 🙈 weet niet of mijn paarden thuis dat zouden doen 🤣 (filmpje 14 toen ik er zelf al overheen was en de trail nog steeds wel uitdagend was om even te filmen). Bij de lodge werden we gastvrij ontvangen met een lokaal medisch sapje en een warme doek om onze handen en gezicht te wassen. De paarden hebben hier lekker hoog gras en gingen direct rollen met zijn allen en gras eten. Niet veel later kwamen onze twee hikers aan met hun gids en gingen we getuige zijn van Pacha Manca een Peruaanse etensbereiding. In een kuil zijn stenen verwarmd deze worden aan de kant gedaan en dan gaan er drie soorten aardappelen in. Daarna volgen er hete stenen en worden de bonen en het vlees verpakt in aluminium folie ingelegd. Daarna volgen weer stenen en wordt er zoete aardappelen die op bananen lijken opgelegd dan natte dozen en wordt de boel met aarde begraven. 25 minuten blijft het liggen in deze kuil en kunnen we even opfrissen. Daarna snel weer naar buiten om de boel uitgegraven te zien worden. Onderdeel van het vlees is kip lam varken en cavia. Die laatste worden hier in grote getallen gefokt om te eten. Een geroosterd exemplaar zie enerlaatste foto. En nog geen 10 minuten later is het bidet (laatste foto) geopend. Aanbeveling van de chef is kip en cavia dus dat hebben we natuurlijk braaf gedaan. Cavia proeft als eend maar heeft veel botjes en weinig vlees. Ter afsluiting een shot Pisco (lokale sterke drank) volgens het gebruik hier is dat noodzakelijk na het eten van Cavia.
Paltaychayoc Peru
Vanochtend zijn we gestart met een korte hike rond onze lodge in de cloud forrest. Er is een kleine botanische tuin aangelegd om zeldzame orchideeën te kweken. Sommige bloeien maar enkele weken per jaar en wij hebben het geluk dat een aantal zeldzame exemplaren nu net uitkomen. Daarna staan de paarden klaar voor vertrek maar vannacht is er hevige regen geweest en dus gaan we het eerste stuk te voet in het kader van veiligheid. We gaan terug naar onder over de smalle route en de brug over. In filmpje 12 zie je hoe de paarden door drie grooms begeleid worden over de route. Vandaag dalen we verder van 2700 naar 2150 meter. Na de brug stappen we op en rijden we 18 km stap draf galop dit keer aangezien de bodem stukken beter is. We stoppen twee keer onderweg. Naar mate we dus dichterbij machu picchu komen (sinds vertrek vanochtend dus) hoe meer bewoning we ook aantreffen en ook meer groepen hikers. Uiteindelijk na 18 km bij de start van Inca trail van 12 km naar Machu Picchu stoppen we op een voetbalveld waar we afscheid nemen van de paarden. De paarden mogen tegenwoordig niet meer op deze trail ivm angst voor beschadiging van de trail. We gaan nog een kilometer te voet de berg op komen onderweg langs Starbucks en komen dan uit bij onze laatste lodge van deze reis. We worden weer opgewacht door vriendelijke staf met een doekje om onze handen en gezicht te wassen en een heerlijke verse appelsap. Kort na ons komen de hikers ook weer aan die natuurlijk morgen eindelijk ons het nakijken gaan geven als wij ook moeten lopen de laatste dag naar Machu Picchu. De Peruaanse keuken is fantastisch in iedere lodge en alles is organisch. De gerechten zijn aangepast op de ecologische omgeving en de producten die hier beschikbaar zijn of per muildier gebracht worden. Ook de ezels en muildieren hebben we afscheid van genomen. De bagage naar de lodge het laatste half uur wordt gedragen door lokale mannen. Nog even in de jacuzzi nu mentaal voorbereiden op de hike van morgen en dan vanavond gaan we een lokale koffie plantage bezoeken.
Coffee Viamonte Peru
Vanavond zijn we naar een lokale koffie boerderij gegaan. Onderweg over de inca trail zagen we al de koffiebonen aan de planten. Op de boerderij het hele proces van plukken naar pellen naar drogen gezien en nog eens pellen. Daarna was het tijd om naar binnen te gaan en de bonen op het vuur te brengen. Elk stukje van het proces mochten we allemaal ook even roeren in de pan op het vuur en daarna de koffie malen. Daarna met water in de handmatige koffie machine kwam er espresso uit volgens de koffie drinkers in de groep heerlijk, maar deze latte machiato caramel drinker vond er natuurlijk weinig aan. Ook een lokale koffielikeur kon geproefd worden, echter vandaag goede vrijdag dus het proeven overgeslagen maar wel een grote fles gekocht die mooi Peruaans versierd is. Zo kunnen we thuis samen drinken en hebben Aiden en Layla daarna een mooi aandenken voor op hun kamer Bij terugkeer naar de lodge was het pikdonker echt niet te vergelijken met bij ons waar ik nog wel een keer zonder lamp een ronde ga rijden. De was vanmiddag om 14.00 ingeleverd was helemaal gedaan en dan nu inpakken voor de hike van morgen.
Inca trail hike naar Machu Picchu Peru
Vanochtend om 7 gingen we verder te voet over de Inca trail naar Machu Picchu waar we gisteren de eerste kilometer van gedaan hadden naar onze lodge. Dat was even ploeteren 700 meter omhoog bij hoge luchtvochtigheid zonder paarden. Cloud forest ervaar ik als mooiste stuk natuur dat ik gezien heb en op de camera is het erg lastig vast te leggen. Boven aan de berg lopen we over de pas en dan stoppen we bij Inca ruïnes waarvan men denkt dat dit een tempel is gelieerd aan machu picchu. Foto's 15 t/'m 17. Op dat moment is het nog erg bewolkt maar na even wachten kunnen we met een verrekijker Machu Picchu althans de achterkant zien liggen. We continueren de tocht en komen steeds meer in de jungle terecht. Voor de lunch stoppen we bij een boerderij waar we heerlijk eten krijgen avocado pastei gevolgd door verse vis en een gecarmeliseerde banaan als nagerecht wellicht het lekkerste diner op de tocht. Vanuit de boerderij hebben we een prachtig uitzicht op Machu Picchu. Na de lunch begint de helse afdaling gedurende de regen. De klei is erg glad smalle tracks met weet ik hoeveel bochten en rollende stenen. De rest heeft wandelstok(ken) (iets met last minute deze trip bedenken) maar desalniettemin kom ik de 1200 meter naar onder naar de rivier. Daar wacht ons een mooie touwbrug waarbij ik meteen aan mijn vrienden met hoogtevrees moest denken. Aangeraden is niet met meer dan 3 man tegelijk over de brug 🤣🙈 Nog een half uur lopen en dan komen we doorweekt ondanks regenkleding aan bij het treinstation in een dorpje dat Intihuatana heet. We waren bijna 6 uur onderweg voor 11 km. We zijn 700 meter gestegen in 4 km en 1200 meter gedaald in 3,5 km. De laatste 10 km lopen langs het spoor de reisorganisatie waar ik mee reis wil echter dat we met de trein gaan aangezien ze ook niet verzekerd zijn als we langs het spoor lopen. Nou ik vond het wel best zo en een mooie trein waarbij we alles net zo goed zagen. We verblijven hier in een super luxe hotel inca terra met ook weer een prachtig uitzicht zie de laatste foto's. Morgen daadwerkelijk bezoek Machu Picchu en dan een lange tocht per trein en auto terug naar Cusco.
Machupicchu Peru
Vanochtend vroeg de bus van aguas caliente naar Machu Picchu genomen. Lekker rustig nog in bus nummer 7 omhoog waar dagelijks 9000 bezoekers komen. Prachtige rondleiding gehad van dik 3 uur door Machu Picchu waar ook veel weer in originele staat terug gebracht is. Dat gaf een veel beter beeld dan ruïnes die ik in Italië en Mexico heb bezocht. Maar mijn favoriete onderdeel blijft toch de cloud forest waar dit midden in lig. In de eerste foto's en videos is het nog behoorlijk bewolkt, maar later op de dag begint de zon hard te stralen en heb ik nu een mooie rode ronde rand van mijn shirt. Op foto 25 heb ik wit sterretje geplaatst dat is waar we gisteren in de hike geluncht hebben voor we aan de 1200 meter afdaling begonnen.
Aguas Calientes Peru
Na het bezoek vanochtend aan Machu Picchu namen we de bus weer naar onder naar Aguas Calientes en hebben we kleine wandeling gedaan door het centrum en de markten hier. Daarna een lekkere fronzen lemonade met mint en terug richting Inka terra voor een laatste gezamenlijke lunch. Straks een trein en auto rit van 3,5 uur terug naar Cusco waar het eerste deel van de reis eindigt.
Terugreis naar Cusco Peru
Na 4 uur reizen zijn we terug in Cusco. De trein reis was een belevenis op zichzelf. Allereerst door de prachtige natuur maar er was ook nog entertainment aan boord. Muziek en danseres en een ware modeshow met baby alpaca kleding. Na de treinreis volgde nog een uitdagend tripje met een klein busje over hobbels en bobbels terug naar Cusco. Mijn kamergenoot van de afgelopen week werd behoorlijk ziek ook hier was Mountain lodges snel te pas met het organiseren van een dokter. Onze dokter die mee was op de trail was gisterenavond naar huis vertrokken het gevaar zat er immers op. Bij aankomst in het hotel stond de dokter klaar met alle attributen en wordt ze nu uitvoerig behandeld. Gelukkig niets al te ernstig en zoals het nu uitziet gaat ze morgen gewoon naar huis kunnen. Zelf vlieg ik morgen naar Santiago en vanaf daar overmorgen naar Puerto Natales op naar deel twee van dit avontuur.
Nabeschouwing
1. Veiligheid en protesten in Peru. Veel mensen keken me raar aan om zo last minute te boeken naar Peru specifiek Machu Picchu dat onlangs het nieuws haalde. Vergeet het maar het spoor naar Machu Picchu is vernield dat gaat maanden duren. In Cusco na 36 uur doodziek in bed gelegen te hebben ga ik dan eindelijk naar buiten de stad in. Het is vroeg en het is kalm. Internet heb ik alleen bij WiFi en ik dacht de kaart goed bestudeerd te hebben maar maak toch een foutje en ga de verkeerde kant op. Het is rustig op straat maar het is ook nog vroeg. Na wat ommetjes en vragen in Spaans blijk ik weer de goede richting op te gaan. In een rustig klein straatje wordt ik overgehaald voor het doen van de open bus city tour en deze meneer begeleid me naar het verzamelpunt in plaza d'arma het plein dat ik eigenlijk zocht en heel dicht bij mijn hotel lag. Daar is het inmiddels best druk en beeld ik het me nu in er is veel politie.... Nou ja nog duf van de hoogteziekte en de pillen wordt ik over gedragen aan een tour guide en een groep mensen en start de tour iets verderop in een rustige straat waar de bus makkelijk kan stoppen. Daar komen we dan ook weer terug en ik herinner me de straat richting plaza d'arma. Maar voor ik daar aankom roept een dame massage? 1 uur 80 soles wat nog geen 20 euro is. Bamboo vraag ik ja ze slaat een groot boek open en ik denk prima zit best wel vast na de wedstrijd in Fontainebleau de lange vliegreis en 36 uur ziek in bed. We gaan een steegje in en een piepklein huisje binnen. Boven op zolder staan 10 behandelbanken gescheiden door gordijnen. Het was één van de beste massages ooit en ik had drie wervels geblokkeerd die ze met twee keer duwen los had ongelofelijk. Terwijl ik er lag vroeg ik me af zou deze dame een opleiding daarvoor gedaan hebben of zou het van generatie op generatie overgebracht zijn zoals de vele Inca rituelen waar ik over hoorde op de tour. Na de massage loop ik bij de buren in de steeg naar binnen een klein Japans restaurant waar ik met chicken noodles soup de eerste normale maaltijd neem sinds ik 48 uur ervoor arriveerde in Peru. Ik continueer mijn tocht naar plaza d'arma en inmiddels is het echt wel druk maar op een vriendelijke manier waar iedereen je iets wilt verkopen maar wel met respect. En dan valt me echt op hoeveel politie er op de been is en zelfs voor de kerk een hele unit wat lijkt op de ME in Nederland. Maar buiten deze aanwezigheid is het volledig vredig en sereen en heb ik me geen moment onveilig gevoeld. 2. De mensen zowel in Cusco als op de trail zijn allemaal super aardig behulpzaam en service gericht echt gewoon geen beeld bij voor te stellen van hetgeen we kort daarvoor op het nieuws hebben gezien. Als je de tour guide er naar vraagt geeft hij aan de protesten zijn goed bedoeld voor de armere mensen van het land. Peru doet het overall te goed voor economische steun maar er zijn veel arme mensen. Echter de protesten hebben niets goeds gebracht dat heeft nog meer arme mensen opbrengst gekost en die hadden het al zwaar met de covid pandemie. Sommige mensen in die protesten weten niet eens waarvoor ze nu exact protesteren maar volgen gewoon. Dat ervaar ik ook wel vaker in ons dagelijks leven en werk mensen volgen andere mensen zonder exact te weten waarom een typisch monkey see monkey do. Iets dat ik mee terug neem naar huis om nog bewuster mee om te gaan(*). 3. Van Machu Picchu nemen we de trein gewoon volledig terug naar Ollantaytambo. Vol verbazing vraag ik hoe kan dat nu dat spoor was toch volledig vernield enkele weken geleden? De hele community heeft dag en nacht gewerkt samen om het spoor te repareren een mooi voorbeeld van samenwerken waar we veel van kunnen leren ook die neem ik mee naar huis. (**) 4. Groepsdynamiek Onze groep was een zeer gemêleerd gezelschap. Twee hikers (rond de 60) uit New York en 7 ruiters. De ruiters bestond uit een familie ouders (rond 50) twee tienes 13 & 15 een Britse / schotse dame in de 60 met veel rijervaring en een beginnende ruiter een Aziatische dame uit New York (midden 60) en ikzelf. Verder twee tour guides een altijd met de paarden en een met de hikers en de laatste dag op de zwaarste hike allemaal samen. De wijze en vooral de snelheid waarop dit echt een groep werd die elkaar hielp en veel plezier samen hadden is ongekend en heb ik denk ik sinds mijn tijd bij defensie niet meer meegemaakt. Centraal stond denk ik de hulp en de aanpassingen voor de jongste en de oudste. Zoals ik heb meegenomen uit mijn diensttijd je bent enkel zo snel als de zwakste schakel. En dat klinkt wellicht oneerbiedig maar het is vooral realistisch en vanuit zorg bedoeld in dit geval. Verder is er de Equestrian staf en een dokter die alles in het werk stellen dat ook de beginnende wat oudere ruiter met aanpassingen de trail kan doen. Bij Humantay lake schreef ik over de zuurstof toediening in de middle of nowhere, de zuurstof tank werd kennelijk gebracht door 911 Mule. De dame zelf had in het nemen van een kortere weg naar onder (wij deden nog een extra hike) nog niets in de gaten maar de dokter zag dat er problemen gingen zijn en riep met de radio de 911 Mule op. De dame vertelde me uit het niets over een berg waar geen pad was kwam die Mule aanzetten en werd ze tijdig van zuurstof voorzien. Terwijl wij daarna nog een extra tour te paard deden werd zij te paard al via de kortste route terug gebracht. De dag erna vertrok de dokter met haar te paard een uur eerder dan ons zodat ze zsm maar wel alles in stap de Salkantay pas overging met kleine pauzes aan het zuurstof naar daarna een lager gebied. De dag erna was de dame weer oké en kon ze weer bij de groep aansluiten. Het mooie vind ik dat dit echt weer onderschrijft waar een wil is, is een weg. De dame had nog twee dingen op haar bucket list paardrijden en machu picchu zien en dat deed ze dus gewoon! (***) 5. Hoe het lichaam je in de steek kan laten 100 naar 0 in drie uur. De Britse dame was mijn kamergenoot en we hadden elkaar als "buddy " al snel gevonden. Ook al was ze meer dan 20 jaar ouder dan ik ze was in een geweldige conditie. Op de dag van de lange hike na 1200 meter dalen ging ze als een speer op het vlakke met haar wandelstokken, ik haakte af hoor 6 km/u voor mij hard genoeg naar al het klimmen en dalen. De dag erna bezoek machu picchu shoppen en een terrasje niets aan de hand. We nemen de trein terug en ze wordt wat onwel buikpijn diarree wellicht iets verkeerds gegeten. Na de trein nog de auto 1,5 uur naar Cusco en ze wordt steeds zieker. We moeten stoppen overgeven en rillen. Terug in de auto wordt het erger en ik zeg tegen de tour guide bel een dokter er is meer aan de hand dan iets verkeerd gegeten. We hebben nog 15 minuten te gaan en op dat moment ga ik in overlevingsstand en komt de kleine commandant terug boven in deze mooie vakantie. Zakken voor haar om in over te geven iedereen zijn souvenirs uitpakken we moeten zsm naar die dokter. Aangekomen bij het hotel staat de dokter klaar en ze kan niets meer. We tillen haar uit de auto en geven haar over aan de arts ik zoek haar spullen bij elkaar in de auto als kamergenoot na 7 dagen weet ik inmiddels wel wat van haar is. Ze wordt naar de kamer getild waar de arts en verpleegkundigen aan de slag gaan en inmiddels heb ik al onze spullen uitgezocht, spullen uit de storage laten halen en onze logistiek voor de dag erna geregeld aangezien ik naar chili vlieg en zij naar huis. Bovenop de kamer proberen ze naast behandeling met zuurstof en het controleren van alle basis waardes uit te vinden wat exact aan de hand is want ze is nog niet aanspreekbaar. Per uur nauwkeurig leg ik uit waar we die dag waren wat ze gegeten/gedronken heeft en wanneer welke klachten begonnen. Als een havik zit ik bovenop wat ze allemaal krijgt en er gebeurt. De verpleegkundige vraagt is ze je moeder? Uiteindelijk komt ze bij en kunnen ze ook de juiste medicijnen geven. Het was een combinatie van toch een lichte overbelasting van het lichaam en tel daarbij op hoogteziekte aangezien mach picchu relatief laag ligt en Cusco weer op 3400 meter is. We maken het haar comfortabel om te kunnen slapen en ik slaap zelf in een kamer aan de overkant. In eerste instantie ga ik dus direct in actiemodus en maak gebruik van wat onbewust mijn altijd aanwezige situatianal awareness heeft opgepikt. Als kind in groep drie keek ik al door het raam naar buiten en leek ik niet op te letten maar kon de les van de meester daarna perfect opdreunen en je vertellen wat iedereen voor kleur sokken aan had en welk beleg op zijn of haar boterham was. De shock en het realiseren hoe het lichaam je dus in drie uur tijd aan de andere kant van de wereld, waar je alleen op reis bent, in de steek kan laten komt pas als ik in bed lig. En hoewel mijn motto altijd is Veni Vedi Vinci denk ik dat wat meer Carpe diem me niet slecht zal doen.
Biografie Carmen Römer
Op haar zevende leste ze al bij een manege en een paar jaar later reed ze haar eerste endurancewedstrijd. Het paard van wie ze het vak leerde was de Australische schimmelmerrie Glenallen Sheida, die in 1994 deelnam aan het WK met Margareth Wade en toen in Nederland bleef. Voor de toekomst heeft de familie Römer nog een dochter (2001) van Sheida lopen. Op dit moment zijn Joker R (1995) en Fadilah R (1997) de wedstrijdpaarden van Carmen. Joker R is een door Lei gefokte afstammeling van Nederlands beroemdste endurancehengst Jashin, uit een dravermerrie. Carmen kan werk, wedstrijden en training redelijk combineren, al blijft er daarnaast weinig tijd over voor andere zaken. Ze richt zich volledig op endurance, springen en dressuur. In december 2002 heeft Carmen een reis naar Australie gemaakt, waar ze ook een wedstrijd goed uitreed met een geleend paard en daarmee voldeed aan de FEI-eisen om zelf aan het WK voor Junioren/Young Riders 2003 te mogen meedoen. Inmiddels zit Carmen in het A-kader (senioren) en heeft zij met Joker deelgenomen aan het WK in Dubai (januari 2005).
Paarden
Fadilah R: schimmelmerrie, geboren in 1997, Arabisch volbloed.
Joker R: bruine NRPS ruin van 155 centimeter hoog.
Quirino de Sier: Arabisch volbloedruin, geboren in 1993.
Eddie R:
Resultaten
Nederlandse Kampioenschappen
1996: Overall kampioen
1997: Overall kampioen en kampioen klasse 2
2005: Kampioen met Fadilah R
2006: Kampioen met Fadilah R
Wereldkampioenschappen
2003: deelname met Joker R (Young Riders)
2004: deelname met Joker R (Senioren)
2005: deelname met Joker R (Senioren: Dubai)
2005: 43e met Fadilah R (Jonge Paarden: Compiègne (Frankrijk))
2005: deelname met Fadilah R (Bahrain)
Europese Kampioenschappen
2005: deelname met Joker
Overige belangrijke (inter)nationale resultaten
2002: 5e CEI** Burrowye (AUS)
2003: 3e CEI** Stuhr (AUT) (120 km) met Joker R
2003: 3e CEI** Grossmoor (GER)
2004: 1e CEI** Grossmoor (GER) (120 km) met Joker R
2004: 2e CEI** Koczek (POL) (120 km; Pools Kampioenschap) met Joker R
2004:4e CEI*** Peer (BEL) (160 km) met Joker R
2005: 1e CEI** YR Nord Saar (GER) met Joker R
2005: 17e CEI*** Aachen (GER) met Joker R
2005: 3e Australisch Jeugdkampioenschap met Castlebar Khalifa
2006: 2e CEI*** Fisherrude met Joker R
2006: 2e CEI** Hagen met Fadilah R